Cookies verzekeren het goed functionneren van onze website. Door gebruik te maken van deze site, gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Meer informatie OK
U bent hier: Home / Over ons / Ons kader / Het internationale kader

Het internationale kader

Internationaal referentiekader voor het behoud van erfgoed: handvesten en akkoorden van de Raad van Europa en UNESCO.

Raad van Europa

De Raad van Europa oefent zijn bevoegdheden op het vlak van erfgoedbehoud uit via het Comité Directeur de la Culture, du Patrimoine et du Paysage (CDCPP). België is lid van dit comité via zijn gewesten, aangezien erfgoedbehoud in ons land een regionale bevoegdheid is.

De principes inzake erfgoedbehoud zijn opgenomen in diverse Europese verdragen die samen het Europees wettelijk kader vormen.

België heeft de verdragen inzake het bouwkundig en archeologisch erfgoed bekrachtigd, alsook het Verdrag met betrekking tot het landschap. De principes van deze verdragen zijn dus van kracht in ons gewest en werden overgebracht naar ons wettelijk kader. Ze vormen een moreel engagement dat onze acties ondersteunt.

Verdragen ter bescherming van het bouwkundig en archeologisch erfgoed

  • Het Verdrag voor de bescherming van het architecturale patrimonium van Europa (Granada, 1985) brengt de principes van het geïntegreerde behoud samen in een internationaal verdrag.
  • Het Verdrag inzake de bescherming van het archeologisch erfgoed (herzien) (Valletta, 1992) toont aan hoe de bedreigingen waarmee het archeologisch erfgoed geconfronteerd wordt, geëvolueerd zijn. Dit erfgoed wordt nu niet meer zozeer bedreigd door clandestiene opgravingen zoals in de jaren 60, als wel door de grote bouwprojecten die sinds 1980 overal in Europa worden opgestart. 22 jaar na de invoering van het oorspronkelijke Verdrag worden alle ervaringen nu samengevat in dit herziene Verdrag. Dit Verdrag creëert een wettelijk kader voor Europa met nieuwe basisprincipes waaraan de nationale beleidslijnen inzake de bescherming van archeologische voorwerpen als wetenschappelijke en documentaire bron moeten voldoen en volgens de principes van het geïntegreerd behoud.

De Europese Conventie met betrekking tot het landschap

Deze Conventie wordt ook wel het Verdrag van Firenze genoemd en wil de bescherming, het beheer en de inrichting van de Europese landschappen bevorderen en de Europese samenwerking op dit vlak organiseren.

Opvolging van de Verdragen

Bijna veertig Europese lidstaten hebben een of meerdere van deze Verdragen ondertekend. De Raad van Europa coördineert de opvolging en de toepassing van de beleidslijnen inzake erfgoed in Europa, met name via het Réseau européen du patrimoine (HEREIN) dat een essentiële rol speelt als permanent informatiesysteem. Dit netwerk omvat de overheidsdiensten die instaan voor het cultureel erfgoed van de lidstaten.

UNESCO

UNESCO beschikt ook over bevoegdheden inzake de vrijwaring van cultureel erfgoed en dus ook inzake het behoud van onroerend erfgoed, aangezien dit een belangrijk middel is om de vrede tussen bevolkingsgroepen te bewaren.

België is vertegenwoordigd bij UNESCO en heeft de volgende erfgoedverdragen bekrachtigd:

Het Werelderfgoedverdrag

Bepaalde plekken op aarde zijn van “unieke en universele waarde” en behoren daarom tot het gezamenlijke erfgoed van de mensheid.
Het Werelderfgoedverdrag brengt het begrip natuurbescherming en het begrip behoud van cultuurgoederen samen in één document. Het Verdrag legt de verplichtingen van de lidstaten vast met betrekking tot de identificatie van potentieel erfgoed en hun rol in de vrijwaring en het behoud van het erfgoed. Door het Verdrag te ondertekenen, verbindt België zich ertoe om, net zoals alle andere landen, toe te zien op het correcte behoud van het werelderfgoed dat op zijn grondgebied ligt en ook om zijn nationaal erfgoed te beschermen.

Bescherming van cultureel erfgoed in geval van een gewapend conflict

De Conventie voor de bescherming van cultureel eigendom in geval van gewapende conflicten die werd goedgekeurd in Den Haag (Nederland) in 1954 naar aanleiding van de massale vernietiging van cultureel erfgoed tijdens de Tweede Wereldoorlog, is het eerste internationale verdrag van universele omvang dat de bescherming nastreeft van cultureel erfgoed bij gewapende conflicten. België heeft dit verdrag geratificeerd.